Details van de hond Rudo

La Nucìa

RudoRudoRudoRudoRudoRudoRudoRudoRudoRudoRudoRudoRudoRudoRudoRudoRudoRudoRudoRudoRudo
Geplaatst door Tom Jacobs op Vrijdag 5 maart 2021
Geslacht
Reu
Ras
Stafford
Grootte
> 50cm
Leeftijd
3 jaar
Verblijfplaats
La Nucìa
Adoptie status

Beschikbaar

Update mei-2021:
Even in het kort de geschiedenis van de broertjes Rudo en Goofi. Ze zijn in het asiel gedumpt door iemand die ze zelf gefokt heeft. In Spanje zijn er serieus strenge regels verbonden aan het bezitten van een gevaarlijk ras als een stafford, die regels zijn vergelijkbaar met het verkrijgen van een wapen vergunning.

Of dat nu goed of slecht is doet er niet toe, wat er wel toe doet is dat als je die vergunning niet hebt, maar wel zon hond dan ga je in moeilijkheden komen met de politie op het moment dat ze daar achter komen. Nou je raad het al, deze meneer had geen vergunning, geen (verplichte) verzekering en bonus punten natuurlijk voor het niet inenten, ontwormen of chippen.

De heren zijn dus naar het asiel gebracht, hetzij onder druk van de politie, hetzij vrijwillig afstand, we weten het niet. Het is immers niet zo dat mensen die hun honden naar het asiel brengen altijd de waarheid spreken over de redenen. En in het geval van dit soort honden moet je er maar vanuit gaan dat de klok meestal bullshit oclock aangeeft. In die tijd was het asiel zwaar overbevolkt en moesten de heren met zijn tweetjes in een hokkie van 2x3m zitten, er was geen alternatief.

Ze waren nog erg jong dus veels te energiek voor dit soort opsluiting, dus het kan niet leuk voor ze geweest zijn. Maar zelfs in die tijd al, als je met ze ging wandelen was het gewoon een klein feestje voor de heren. Niet opgevoed, niet getrained, dus trekken en sleuren aan de riem, telkens proberen muilkorf af te krijgen en met warm weer lekker in een plas plonzen met zijn tweetjes.

Later zijn ze verhuisd naar een grotere ren waar ze meer bewegingsvrijheid hadden, maar ja.. was ook niet ideaal want er komt daar geen zonlicht binnen en die ren zit nogal achteraf, dus mensen zagen ze nooit. Inmiddels (zal wel met corona te maken hebben) is het asiel een stuk leger geworden en konden de mannen eindelijk met zijn tweetjes naar een ruime ren met schaduw en zonlicht vlakbij de receptie waar constant mensen lopen en ze andere honden zien.

En dat is voor hen een geweldige move geweest, want als je voorheen met de heren langs andere rennen en kennels moest om ze buiten te krijgen dan vlogen ze intussen tegen andere honden aan die achter hun hek naar je blaffen. Is natuurlijk bedreigend voor de heren en niemand die dat gek vond. Maarrrrrr! Nu ze wel de hele dag mensen zien, aandacht krijgen, andere honden en hun gedrag kunnen zien, en lekker achter elkaar aan kunnen crossen in hun nieuwe verblijf is dat gedrag 180 graden omgedraaid.

Wat je nu heel duidelijk merkt is dat de heren geen interesse tonen in andere honden die naar ze blaffen als je ze langs hun kennels moet dirigeren. Als je ze nu in hun eigen ren op gaat halen word je nog steeds speels en enthusiast begroet en weten ze inmiddels dat mensen met riemen en korven betekenen dat we er weer lekker uitmogen, en dat is zon enorm grote verandering. Als je dan met ze langs de andere kennels moet met aan weerskanten blaffende honden, dan reageren ze daar totaal niet meer op. Ze trekken wel aan de riem, maar dat is alleen maar richting de uitgang. En tijdens de wandeling trekken ze nog steeds natuurlijk, maar het blijft beheersbaar en na een kwartiertje al zijn ze dat gesleur zelf ook wel beu.

Komen ze dan eenmaal weer terug in hun eigen ren dan zijn ze echt kapot. Dan word er nog snel even wat gedronken en gaan de heren direkt plat op de (koele) betonnen vloer liggen. En ze vinden het heerlijk als ze dan eventjes gekriebeld worden, dat is ook iets dat ze voorheen niet gewend waren, en er is ook niet altijd tijd voor natuurlijk. Voor wat betreft vermeende aggressie. Ook daar had ik eerder al eens iets over geschreven. In het begin was dit anders natuurlijk, maar nu de heren intussen een jaar of 3 oud zijn en hun echte puber gedrag er wel uit is merk je daar niets meer van.

Zien ze iemand lopen met een andere hond en je houd gewoon een metertje of 5 afstand dan kijken ze allicht wel even, maar zolang de andere hond zelf maar geen aggressief gedrag toont reageren totaal niet. De enige keer dat ze dit wel deden is omdat we een dame tegenkwamen die haar kleine hondje uitliet die tegen ons begon te schelden over onze honden. Tsja... toen begon haar hondje aan zijn riempje te trekken en te blaffen naar ons,.. en ja,.. dan reageren de broertjes ook ineens niet lief meer. Maar okay, dat is slechts 1 keer gebeurd, en het lijkt me dat je dat de heren niet aan kunt merken.

Verder mogen ze nog wel eens samen op een speelterrein dat sinds kort ook bij het asiel is aangebouwd. Daar staat een agility brug, een zwembadje en ligt vol met speeltjes. De heren daar achter elkaar aan te zien crossen is echt een feest. Mensen in deze groep kennen de lompigheid van staffords vast wel dus weten hoe zoiets er aantoe gaat en je kunt je vast wel voorstellen dat het gwoon lachen is hoe ze tegen elkaar en andere obstakels opbeuken, en bommetjes maken in het zwembadje. Speelsigheid zit er dus zeker nog wel in. Veel meer kan ik niet over ze vertellen. Wat ik van ze weet is wat ik gemerkt heb uit eigen observatie en gesprekken met andere vrijwilligers die ze ook wel eens uitlaten.

Hoe ze in huis zijn? Niemand die het weet. Hoe ze zich zouden gedragen in een woonwijk? Niemand die het weet. Edit: ik weet wel dat ze niet uitvallen naar passerende fietsers of voertuigen, dus dat gaat wel goed. Okay, de heren zijn dus nog steeds beschikbaar voor adoptie. Naar nederland brengen kan, maar! ik wil het niet op mijn geweten hebben dat de adoptie van de mannen ten koste gaat van een asiel hond die al in Nederland zit.

Dus, we zoeken iemand voor de heren die zelf al heeft rondgekeken in wat er in Nederland ter adoptie beschikbaar is, en tot de conclusie is gekomen dat de broertjes een betere match zijn in vergelijking met lokale honden. Mocht er zo iemand zijn dan is het beslist mogelijk om vervoer van de broertjes naar Nederland te regelen.

Er zit wel wat papierwerk aan, maar het asiel in Spanje en de stichting Sphoek hebben hier de nodige ervaring mee, dus het kan gewoon. Heb je interesse of wil je meer weten dan kun je even kijken op de linkjes hieronder, en/of laat je een reaktie hier achter

oorpronkelijke informatie;
Rudo en zijn broer Goofi werden door hun eigenaar naar het asiel gebracht. Hij had ze nooit gevaccineerd, geen papieren voor ze en ze ook nooit getraind of opgevoed.

Dat is voor zulke grote pups wel een probleem, want ze wisten niet hoe ze met andere honden moesten spelen. Ze zijn nog jong, dus als iemand met ervaring ze wilt adopteren en trainen, dan zullen het geweldige honden zijn. Ze zijn lief met mensen en het zijn prachtige grote honden.

Houd u er rekening mee dat we een op vrijwilligers gebaseerde organisatie zijn en daarom kunnen we niet altijd binnen 24 uur reageren.

Maar we doen ons best om zo snel mogelijk contact met u op te nemen.

Bezoekers schreven over Rudo

Er zijn nog geen reacties over Rudo.
Jij kunt de eerste zijn

0 comments

Schrijf een reactie